Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας, λες και τ' άδικο το ζούμε, μέσα από την κούνια μας...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΒΛΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΒΛΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

αλλά ίσως όλα αυτά σας διαφεύγουν αφού αποφασίσατε να είστε όλα όσα δεν είσαι.

***
Δεν είστε τα χρόνια σας,
ούτε το μέγεθος που φοράτε,
δεν είσαι το βάρος σου
ή το χρώμα των μαλλιών σας.
Δεν είστε το όνομά σας,
ή τις κοιλότητες στα μάγουλά σας,
είστε όλα τα βιβλία που έχετε διαβάσει,
και όλες τις λέξεις που λέτε
είστε η νυσταγμένη φωνή σας το πρωί
και τα χαμόγελα που προσπαθείτε να κρύψετε,
είσαι η γλυκύτητα του γέλιου σου
και κάθε υπόστεγο δάκρυ,
είστε τα τραγούδια που φωνάζετε τόσο δυνατά,
όταν ήξερες ότι είσαι μόνος σου,
είστε επίσης οι χώροι όπου ήσασταν
και το μόνο που πραγματικά ονομάζετε σπίτι,
είστε όλα όσα πιστεύετε,
και τους ανθρώπους που αγαπάς,
είστε οι φωτογραφίες στο δωμάτιό σας
και το μέλλον που ζωγραφίζετε.
Έχετε φτιάξει τόσο μεγάλη ομορφιά
αλλά ίσως όλα αυτά σας διαφεύγουν
αφού αποφασίσατε να είστε
όλα όσα δεν είσαι.

***
Tu non sei i tuoi anni,
nè la taglia che indossi,
non sei il tuo peso
o il colore dei tuoi capelli.
Non sei il tuo nome,
o le fossette sulle tue guance,
sei tutti i libri che hai letto,
e tutte le parole che dici
sei la tua voce assonnata al mattino
e i sorrisi che provi a nascondere,
sei la dolcezza della tua risata
e ogni lacrima versata,
sei le canzoni urlate così forte,
quando sapevi di esser tutta sola,
sei anche i posti in cui sei stata
e il solo che davvero chiami casa,
sei tutto ciò in cui credi,
e le persone a cui vuoi bene,
sei le fotografie nella tua camera
e il futuro che dipingi.
Sei fatta di così tanta bellezza
ma forse tutto ciò ti sfugge
da quando hai deciso di esser
tutto quello che non sei.
Ernest Hemingway
Καμία διαθέσιμη μετάφραση
***

Δευτέρα 15 Απριλίου 2019

Στα ίχνη της ιστορίας των μανιταριών – Παρουσιάζεται το βιβλίο του Γιώργου Γιαννάκαρου

***

Στα ίχνη της ιστορίας των μανιταριών

 – Παρουσιάζεται το βιβλίο 

του Γιώργου Γιαννάκαρου





Πρωταρχικός σκοπός της συγγραφής του βιβλίου «Tα μανιτάρια του Πηλίου» του Γιώργου Γιαννάκαρου ήταν και είναι η αναντίρρητη ευαισθησία και σεβασμός προς το φυσικό περιβάλλον. Μία ευαισθησία, η οποία εκδηλώθηκε αρχικά, με την καταγραφή και στη συνέχεια με την έκδοση του βιβλίου «Λουλούδια και Βότανα του Πηλίου». Μπορούμε να πούμε ότι η παρούσα εργασία είναι φυσικό επακόλουθο της προηγούμενης (αν και εκκρεμεί η δεύτερη διευρυμένη έκδοση του πρώτου βιβλίου με περισσότερα καταγεγραμμένα φυτά).
Είναι γνωστό, ότι το βουνό Πήλιο χαρακτηρίζεται από μία σπάνια μορφολογία που συνδυάζεται με μία πολυποίκιλη εδαφοκάλυψη. Είναι ένα καταπράσινο, δασωμένο περιβάλλον, στο οποίο κυριαρχούν η υψηλή σχετική υγρασία, το υγρό υπέδαφος και ήπιες ελεγχόμενες θερμοκρασίες. Συνθήκες ιδανικές για τη «βλάστηση» και την «καρποφορία» των μακρομυκήτων (γιατί τα μανιτάρια ανήκουν στην κατηγορία των μυκήτων). Όροι αδόκιμοι οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τα φυτά, ενώ τα μανιτάρια με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, κατατάσσονται πλέον σε ιδιαίτερο βασίλειο, αυτό των Fungi.
Η ιστορία των μανιταριών χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι αρχαίοι λαοί, όπως Κινέζοι, Αιγύπτιοι, Έλληνες, Ρωμαίοι κ.ά. τα γνώριζαν πολύ καλά και τα χρησιμοποιούσαν, εκτός από τροφή και για φαρμακευτικούς, επαγγελματικούς σκοπούς. Ιστορικές αναφορές από αρχαίους συγγραφείς μας τεκμηριώνουν για την έντονη παρουσία τους στη ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Έτσι μαθαίνουμε ότι παρασκεύαζαν νοστιμότατα εδέσματα και τα θεωρούσαν μία εκλεκτή τροφή. Παράλληλα γνωρίζοντας κάποιες φαρμακευτικές τους ιδιότητες, τα χρησιμοποιούσαν σε διάφορες τελετουργικές πράξεις, όπως μυστήρια κ.ά. Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι μανιτάρια με κάποιες ιδιαίτερες ιδιότητες, όπως π.χ. παραισθησιογόνες, είχαν ευρεία χρήση στην αρχαία Ελλάδα. Άλλωστε η λέξη μανιτάρι προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη αμανίτης.
Η αναζήτηση και η συλλογή των μανιταριών συνεχίζεται αδιάλειπτα έως τις μέρες μας. Σε πολλές χώρες άνθρωποι κάθε ηλικίας, επαγγελματικού και μορφωτικού επιπέδου αναζητούν καθημερινά το περιζήτητο «καρπό». Σε κάποιες περιοχές το ενδιαφέρον είναι μεγάλο, ενώ σε κάποιες άλλες μικρότερο. Σε όλες τις περιπτώσεις είναι απαραίτητο οι απανταχού συλλέκτες, προκειμένου να ταυτοποιήσουν και στη συνέχεια να συλλέξουν τα μανιτάρια, να διαθέτουν ασφαλή γνώση των επιμέρους χαρακτηριστικών τους. Συνακόλουθα να εμπνέονται από αρχές αρμονικής συμβίωσης και σεβασμού προς το φυσικό περιβάλλον.
Παλαιότερα, η μικρή οικιστική δραστηριότητα στο βουνό σε συνδυασμό με τις εκτεταμένες δασικές εκτάσεις, δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για την άφθονη παρουσία τους ακόμη και μέσα στα χωριά. Ήταν σύνηθες γεγονός η τακτική αναζήτησή τους σε κτήματα, ρέματα και περιοχές κοντά στις αυλές σπιτιών.
Έκτοτε η κατάσταση έχει κάπως αλλάξει. Η έντονη ανθρώπινη δραστηριότητα (όπως οικιστική, αγροτική κ.ά.) συνέβαλλε σε κάποιο βαθμό στη μείωση της ποσότητάς τους, κυρίως στις χαμηλότερες περιοχές. Ψηλότερα η ζώνη της οξιάς παραμένει ανέπαφη, διατηρεί την αυτονομία της και βρίσκεται σε μία αρμονική-οικολογική ισορροπία με το οικοσύστημα. Μία ισορροπία βέβαια, η οποία διαχέεται σε όλη την περιοχή. Σε όλη αυτή τη ζώνη η αναζήτηση μανιταριών διατηρεί το παραδοσιακό της χαρακτήρα, προσφέροντας χαρά και ικανοποίηση στους απανταχού συλλέκτες. Έτσι το πανέμορφο βουνό μας, το Πήλιο, θα συνεχίσει στο διηνεκές να προσφέρει όλη αυτή τη χαρά και γαστρονομική απόλαυση στους απανταχού καλοφαγάδες.
Σημ.: Το βιβλίο διατίθεται χωρίς τέλη αποστολής στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.edition-kentavros.eu/.
***
πηγή

Σάββατο 13 Απριλίου 2019

«Αλλάζει ο άνθρωπος;» Ομιλία του ψυχιάτρου Δημήτρη Καραγιάννη με αφορμή το νέο του βιβλίο

***

Πληροφορίες για αυτόν τον ιστότοπο

E-THESSALIA.GR
Επιμέλεια: Χαριτίνη Μαλισσόβα Ομιλία του ψυχιάτρου – ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Καραγιάννη με τίτλο «Αλλάζει ο άνθρωπος;» με αφορμή την έκδοση του …


***
***

Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Γ. Κοντομήτρου «Πρακτικόν Λύκειον εν Βόλω»

***


Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Γ. Κοντομήτρου 

«Πρακτικόν Λύκειον εν Βόλω»





Το τελευταίο βιβλίο του διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Γιώργου Κοντομήτρου με τίτλο «Πρακτικόν Λύκειον εν Βόλω» «φωτίζει» την ιστορική διαδρομή του ομώνυμου εκπαιδευτηρίου, το οποίο λειτούργησε στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας την εποχή του Μεσοπολέμου. Χθες στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη Βόλου παρουσιάστηκε το έργο του συμπολίτη ακαδημαϊκού και γραμματέα της Εταιρείας Θεσσαλικών Ερευνών, που κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες από τις εκδόσεις «Ήβη».
Τον Σεπτέμβριο του 1921 έγιναν τα πρώτα δειλά βήματα του συγκεκριμένου σχολείου, όταν και εγγράφηκαν οι οκτώ πρώτοι μαθητές. Στα χρόνια που ακολούθησαν η δύναμη του σχολείου πολλαπλασιάστηκε και το 1944, τη χρονιά δηλαδή που καταργήθηκε, αριθμούσε 341 μαθητές.
«Ο συγγραφέας έκανε μία εξαιρετική ερευνητική δουλειά, παρουσιάζοντας με τρόπο μοναδικό τη βραχύβια, είναι αλήθεια, πορεία του Πρακτικού Λυκείου Βόλου», σημείωσε μεταξύ άλλων ο Αριστείδης Παπαδόπουλος, στην παρουσίαση του βιβλίου, ο οποίος στάθηκε στη σημασία των όσων κατέγραψε ο Γιώργος Κοντομήτρος στα 23 χρόνια λειτουργίας του Λυκείου, μέχρι που αποφοίτησαν οι τελευταίοι μαθητές του.
«Το Πρακτικό Λυκείο ιδρύθηκε σε μία εποχή που τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ήταν κλασικότροπα. Ωστόσο, στις 5 Σεπτεμβρίου 1921 τέθηκε σε λειτουργία έχοντας πρότυπο το Βαρβάκειο και όφειλε την ύπαρξή του στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος επιδίωκε τη στροφή της εκπαίδευσης σε μία πρακτική κατεύθυνση, κάτι που δεν άλλαξε στη συνέχεια ούτε ο Μεταξάς. Έτσι τότε ιδρύθηκε το μοναδικό εκπαιδευτήριο σε όλη τη Θεσσαλία, για όσους ήθελαν να μορφωθούν επαρκώς, προκειμένου να σπουδάσουν στη συνέχεια πρακτικές επιστήμες», πρόσθεσε έπειτα ο κ. Παπαδόπουλος.
Το βιβλίο προλόγισε ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Χαράλαμπος Χαρίτος. Χαιρετισμό απηύθυνε η πρόεδρος της Εταιρείας Θεσσαλικών Ερευνών Μηλίτσα Ζαρλή – Καραθάνου, ενώ την εκδήλωση συντόνισε η Ροσσάνα Πώποτα.

***

Πρώτευσε σε πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος – O συνεργάτης της «Θ» Χρ. Σεμέργελης βραβεύθηκε στο Διδυμότειχο

***

Πρώτευσε σε πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος – O συνεργάτης της «Θ» Χρ. Σεμέργελης βραβεύθηκε στο Διδυμότειχο




Είναι φορές που δεν αρκεί να γνωρίζεις ή να έχεις σκεφτεί μία καλή ιστορία. Εξαρτάται και πώς θα τη διηγηθείς. Και τότε το γράψιμο εξελίσσεται σε μια περιπλάνηση, στην οποία η φαντασία μπορεί να αποτελέσει τον καλύτερο οδηγό. Την περασμένη άνοιξη οι Εκδόσεις Πηγή και η δημιουργική εκδοτική ομάδα του iWrite προκήρυξαν πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα την ευρύτερη περιοχή του Διδυμοτείχου. Η ανταπόκριση υπήρξε ένθερμη και την περασμένη Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου παρουσιάστηκε το βιβλίο «Διδυμότειχο, μία συλλογή διηγημάτων με φόντο την ακριτική πόλη», στο οποίο συμπεριλήφθηκαν τα έργα που ξεχώρισαν. Το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού απονεμήθηκε στον Χριστόφορο Σεμέργελη, ο οποίος συμμετείχε με το διήγημα «Ατίμητη λευτεριά».
Τι κι εάν η ακριτική πόλη, η οποία βρίσκεται κυριολεκτικά στις εσχατιές της Θράκης, απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από τον Βόλο. Αυτό δεν εμπόδισε τον επί σειρά ετών συνεργάτη της εφημερίδας «Θεσσαλία» να γράψει για το Διδυμότειχο, δίχως μάλιστα να το έχει επισκεφτεί ποτέ στο παρελθόν. Εντούτοις το έργο του, στο οποίο περιγράφει τα γεγονότα της απελευθέρωσης του Διδυμοτείχου από τους Γερμανούς τον Αύγουστο του 1944, ξεχώρισε από την κριτική επιτροπή των Εκδόσεων Πηγή/iWrite και κέρδισε τον διαγωνισμό.

Εκείνο το καλοκαίρι η ναζιστική σημαία έμελλε να υποσταλεί στο Διδυμότειχο, που υπήρξε μάλιστα μία από τις πρώτες πόλεις στην Ελλάδα που απελευθερώθηκαν. Ο ήρωας που έπλασε ο 38χρονος Βολιώτης, ξεκινά τη διήγησή του για τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής στον Έβρο, όταν η σκιά του θανάτου βάραινε τη χώρα μας. Στη συνέχεια έγραψε για τη στρατολόγησή του στους αντάρτες ακολουθώντας τα αχνάρια του πατέρα του, ο οποίος πολεμούσε ήδη με το 81ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, αλλά και την τελευταία μάχη που δόθηκε κόντρα στα ναζιστικά στρατεύματα και η νικηφόρα έκβασή της σήμανε τη λευτεριά του Διδυμοτείχου.
Μέσα από τα μάτια ενός νέου, ο οποίος πίστεψε στον αγώνα της Αντίστασης για τον τόπο που γεννήθηκε και λαχταρούσε να ξαναδεί ελεύθερο, ξετυλίχθηκε η ιστορία που χάρισε στον Χριστόφορο Σεμέργελη τη διάκριση στον συγκεκριμένο διαγωνισμό. Η απονομή του πρώτου βραβείου έγινε από τον δήμαρχο Διδυμοτείχου, κ. Παρασκευά Πατσουρίδη. «Το Διδυμότειχο, που έγινε τρεις φορές πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και υπήρξε σταυροδρόμι ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, είναι μία πόλη που κουβαλά ιστορία χιλιάδων ετών. Το όραμα του συντοπίτη εκδότη κ. Βαλάντη Ναγκολούδη και η πρωτοβουλία του για τον διαγωνισμό, απέδειξαν πως η δημιουργικότητα δεν είναι χάρισμα των λίγων, αλλά ικανότητα των πολλών. Με συγκίνησε το γεγονός ότι ήρθαν στο Διδυμότειχο συγγραφείς κι εκτός Νομού, όπως για παράδειγμα από τον Βόλο και τη Δράμα. Όλοι όσοι έλαβαν μέρος με τα διηγήματά τους έγιναν πρεσβευτές του Διδυμοτείχου», υπογράμμισε στον χαιρετισμό του ο δήμαρχος της ακριτικής πόλης.
«Για να γράψεις την ιστορία ενός τόπου, πρώτα απ’ όλα πρέπει να γνωρίσεις τους ανθρώπους του. Ξεκινώντας την έρευνα, καθώς αναζητούσα το θέμα του διηγήματος, συγκινήθηκα από τον αγώνα που δόθηκε στο Διδυμότειχο για την εκδίωξη των κατακτητών. Τα ιστορικά γεγονότα της απελευθέρωσης του Έβρου έχουν μείνει ανεξίτηλα στους κατοίκους του Διδυμοτείχου, οι οποίοι πριν από 73 χρόνια με πόνο και θυσίες πάλεψαν για την ελευθερία τους», ανέφερε από το βήμα ο πρώτος νικητής, για να προσθέσει: «Εύχομαι από καρδιάς όσοι πιάσουν στα χέρια τους το βιβλίο να το αγαπήσουν και μέσα από κάθε διήγημα να αγαπήσουν και το Διδυμότειχο».
Ακολούθησε η απονομή του δεύτερου βραβείου στην Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά για το διήγημά της με τίτλο «Στα βήματα της παράδοσης». Τρίτη νικήτρια ήταν η Αθανασία Καραγιαννάκη με το έργο «Ο αλαζόνας βασιλιάς». Η βραδιά, την οποία παρουσίασε η Εβρίτισσα συγγραφέας και ποιήτρια Αναστασία Παπαδάκη, έκλεισε με την απονομή επαίνων στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, ενώ αναγνώστηκαν αποσπάσματα από διηγήματα που επέλεξε η ηθοποιός Δέσποινα Μιχαηλίδη.
Από την πλευρά του ο ιστορικός και εκδότης Βαλάντης Ναγκολούδης, είπε για το εγχείρημα: «Όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με τον χώρο των εκδόσεων, έχω καταλάβει ότι τον πολιτισμό τον δημιουργούμε εμείς. Αυτό το βιβλίο για το Διδυμότειχο έπρεπε να γίνει. Να αφήσουμε κάτι στον τόπο μας. Και μόνο ότι έχουμε κοντά μας κόσμο από άλλες πόλεις, είναι επωφελές για το Διδυμότειχο. Όπως και το γεγονός πως κάποιος έγραψε ένα διήγημα για πρώτη φορά και υπάρχει η ελπίδα αύριο-μεθαύριο να εξελιχθεί σε συγγραφέα, είναι κέρδος επίσης. Όλα τα έργα που ξεχωρίσαμε, μας ταξίδεψαν με τρόπο μοναδικό και είδαμε το Διδυμότειχο με μία διαφορετική ματιά. Οφείλουμε, όμως ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, για την αγάπη τους που έδειξαν στον διαγωνισμό, αλλά και την εμπιστοσύνη τους στο εκδοτικό έργο μας».
Στο βήμα των ομιλητών βρέθηκε και η Ευαγγελία Καραγιάννη, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Διδυμοτείχου «Θεοδώρα Καντακουζηνή», η οποία σημείωσε: «Η πόλη μας έχει πολλά να δείξει σ’ έναν επισκέπτη. Ευχαριστούμε τις Εκδόσεις Πηγή και iWrite, αφού μέσα από αυτή την ποιοτική έκδοση, ο τόπος μας θα ακουστεί και θα κάνουμε ένα βήμα μπροστά».
Στην ανθολογία συμμετέχουν με έργα τους οι Αθανασία Καραγιαννάκη/Ο αλαζόνας βασιλιάς, Αναστασία Τοκαμάνη/Δίδυμο δάκρυ, Αναστασία Τοπαλίδου/Εντός κι εκτός των τειχνών, Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά/Στα βήματα της παράδοσης, Ευαγγελία Δουργούτη/Ένα μπουκέτο λευκές ανεμώνες, Ευαγγελία Κεσσούδη/Στα κάστρα του Διδυμοτείχου, Ευαγγελία Καραγιάννη/Πονεμένα μονοπάτια, Ευδοξία Πάπαρη/Διδυμότειχο: Όνειρο ή πραγματικότητα, Ευριδίκη Παπαγιάννη/Μόνιμη κάτοικος Διδυμοτείχου, Θεόδωρος Αποστολίδης/Η μοίρα του Καρόλου, Μαριάννα Παπαδοπούλου/Της αλεπούς το άχτι, Κοροσιάδης Μουράτης/Το αντάμωμα, Σταμάτης Μπεκιάρης/Ο τάφος ενός μουσουλμάνου στην αγκαλιά μιας χριστιανής, Νατάσα Γκουτζικίδου/Οι σαράντα κάμαρες και ο θησαυρός, Σταυρούλα Δεληντζόγλου/Bali – Twinwall 0-1, Χριστόφορος Σεμέργελης/Ατίμητη λευτεριά, Χρυσοβαλάντης Ναγκολούδης/Στους Μεταξάδες… εκεί ψηλά και Ορέστης Λαμπαδάς/Δεν κλαίω ποτέ.

Πήρε νέο βραβείο σε διαγωνισμό διηγήματος o συνεργάτης της «Θ» Χρ. Σεμέργελης με θέμα τη Νάουσα

***

Πήρε νέο βραβείο σε διαγωνισμό διηγήματος o συνεργάτης της «Θ» Χρ. Σεμέργελης με θέμα τη Νάουσα




Μία χαμένη τοιχογραφία από έναν μακεδονικό τάφο στάθηκε αφορμή για να γραφτεί το διήγημα «Η ανάσα του πολεμιστή», το οποίο χάρισε στον Χριστόφορο Σεμέργελη το δεύτερο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό των εκδόσεων iWrite. Το περασμένο Σάββατο 12 Μαΐου στον πολυχώρο πολιτισμού «Χρήστος Λαναράς-Βέτλανς» στη Νάουσα, από τις Πρότυπες Εκδόσεις «Πηγή» και τον Δήμο Νάουσας παρουσιάστηκε η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ιστορίες του τόπου μας-Νάουσα» με θέμα την πόλη της Κεντρικής Μακεδονίας, ενώ έγιναν και οι απονομές στους συγγραφείς που ξεχώρισαν.
Για τον 39χρονο Βολιώτη ήταν η δεύτερη κατά σειρά διάκριση σε διαγωνισμό διηγήματος μέσα σε διάστημα πέντε μηνών. Τον περασμένο Δεκέμβριο είχε πρωτεύσει σε ανάλογο διαγωνισμό για το Διδυμότειχο με το διήγημα «Ατίμητη λευτεριά», που αφορούσε στην απελευθέρωση του Έβρου από τους Γερμανούς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το διήγημα, με το οποίο ο Σεμέργελης έλαβε μέρος στον διαγωνισμό της Νάουσας, τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 19ου αιώνα. Τον ρόλο του πρωταγωνιστή έχει ένας ντόπιος νέος που βοήθησε τον Δανό αρχαιολόγο Καρλ Φρέντερικ Κινχ στην ανασκαφή που πραγματοποίησε στην περιοχή της Γκολέσιανης, όπως λέγονταν τότε τα Λευκάδια Νάουσας.
Τα επινοημένα στοιχεία στο διήγημα δεν είναι πολλά, αφού η ανακάλυψη του τάφου της Νιάουστας το 1887 υπήρξε πραγματικό γεγονός. Πριν από 131 χρόνια ο Σκανδιναβός αρχαιολόγος ανέσκαψε τον τάφο, ο οποίος μάλιστα φέρει τιμητικά το όνομα του Κινχ, ενώ πρόκειται για τον πρώτο μακεδονικό τύμβο που ανευρέθηκε στα Λευκάδια (οι υπόλοιποι τρεις ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα).
Ο Δανός επιστήμονας αναπαρέστησε ζωγραφικά τη διακόσμηση του τάφου. Μία εκ των τοιχογραφιών που βρέθηκαν στο εσωτερικό του απεικόνιζε έναν Μακεδόνα έφιππο πολεμιστή τη στιγμή που εφορμούσε εναντίον ενός Πέρση στρατιώτη, ο οποίος πάσχιζε να αμυνθεί προτάσσοντας την ασπίδα του.
Η παράσταση στην εποχή μας δεν διασώζεται. Το μνημείο υπέστη ζημιές, ενώ γίνονταν σιδηροδρομικά έργα στην περιοχή της Νάουσας και ο τάφος του Κινχ καταπλακώθηκε από χώματα, με αποτέλεσμα η αναπαράσταση της μάχης μεταξύ του Μακεδόνα ιππέα και του Πέρση να χαθεί για πάντα παρά την αναστήλωση που έγινε αργότερα από την αρχαιολογική υπηρεσία. Η συγκεκριμένη σκηνή ενέπνευσε τον συνεργάτη της «Θ» να γράψει το διήγημα «Η ανάσα του πολεμιστή», που του χάρισε το δεύτερο βραβείο στον διαγωνισμό των εκδόσεων iWrite.
Πέρα από τις βραβεύσεις των συγγραφέων, στην εκδήλωση της 12ης Μαΐου αναγνώστηκαν αποσπάσματα από τα έργα που αξιολογήθηκαν στις πρώτες θέσεις, έχοντας κοινό παρονομαστή την ανάδειξη της ευρύτερης περιοχής της Νάουσας μέσα από τη διηγηματική εξιστόρηση.
Αναλυτικά τα διηγήματα που βραβεύθηκαν: Πρώτο βραβείο: Roger Rovento – «Η μηχανή του χρόνου», δεύτερο βραβείο: Χριστόφορος Σεμέργελης – «Η ανάσα του πολεμιστή», τρίτο βραβείο (ισοβάθμησαν τρεις συγγραφείς): Γεωργία Καλαμαρά – «Τα δέντρα που ματώνουν», Γιώργος Κασαπίδης – «Bράδιασε και πού θα μείνω-Μαριγούλου μ’» και Γιώτα Καλαμαρά – «(Χωρίς) Σωτηρία». Ειδική βράβευση έγινε στην 12χρονη Ελένη Λίλτση, η οποία έλαβε μέρος στον διαγωνισμό με το διήγημα «Το ασήμαντο ατύχημα».
Στο βιβλίο συμμετέχουν επίσης με έργα τους οι Εύα Αδαμαντίδου, Ευστάθιος Γαϊτανίδης, Κωνσταντίνος Ζαφείρκος, Μαρία Ζαχαράκη, Μαρία Ηλιάδου, Ευγενία Θεοδωρίδου, Κατερίνα Θεοδώρου, Θεοδώρα Ιωαννίδου, Βικτωρία Ιωσηφίδου, Έφη Καραγιάννη, Γιώργος Λούκας, Δήμητρα Μητρέντση, Ευθυμούλα Μπαμπάτση-Τζερεφού, Ηλίας Τσιάρας, Ευαγγελία Παπανίκου και Γιώργος Δάμτσιος.
***
πηγή

Βράβευση σε λογοτεχνικό διαγωνισμό με διήγημα για τη Δόξα Δράμας – Νέα διάκριση για τον Χριστόφορο Σεμέργελη

***

Βράβευση σε λογοτεχνικό διαγωνισμό 

με διήγημα για τη Δόξα Δράμας 

– Νέα διάκριση για τον 

Χριστόφορο Σεμέργελη




Τη δεκαετία του 1950 η τρανή φουρνιά ποδοσφαιριστών που φόρεσαν τη φανέλα της Δόξας Δράμας, καθιέρωσε τους «μαυραετούς του Βορρά» στις συνειδήσεις των φιλάθλων της εποχής εκείνης. Η θρυλική ομάδα της Δόξας με τα κατορθώματά της αποτύπωσε μία περίοδο επιτυχιών, η οποία έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένη στις μνήμες των Δραμινών και όχι μόνο.
Το 1954, το 1958 και το 1959 συμμετείχε σε τρεις τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Πειραιώς, κάτι που πέτυχε για πρώτη φορά ένα επαρχιακό σωματείο. Ο μακεδονικός σύλλογος παρά τις ήττες, αφού ο Ολυμπιακός τότε ήταν πανίσχυρος, κέρδισε το χειροκρότημα όλων. Πάντως, μετά τον τρίτο χαμένο τελικό η Δόξα χαρακτηρίστηκε «Βασίλισσα δίχως στέμμα», την ίδια ώρα που ο Ολυμπιακός «έχτιζε» τον δικό του θρύλο «σαρώνοντας» σε πρωτάθλημα και κύπελλο.
Με φόντο, λοιπόν, τα επιτεύγματα του αξέχαστου Τάκη Λουκανίδη και των συμπαικτών του και παρακολουθώντας τη ζωή ενός πιστού φιλάθλου της ομάδας από το Παρανέστι Δράμας, ο οποίος φύλασσε στο σπίτι του έναν ανεκτίμητο «θησαυρό» από την ομάδα εκείνη, εξελίσσεται η πλοκή του διηγήματος που έγραψε πριν από καιρό ο Χριστόφορος Σεμέργελης κι έλαβε μέρος στον πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό που διοργάνωσαν οι εκδόσεις iWrite και είχε θέμα «Δράμα – Ιστορίες του τόπου μας». Μάλιστα, με το κείμενο «Βασίλισσα δίχως στέμμα» κατέκτησε το τρίτο βραβείο, λαμβάνοντας την τρίτη κατά σειρά διάκριση σε ισάριθμους διαγωνισμούς που έχει συμμετάσχει από το 2017.
Πριν από λίγες ημέρες και πιο συγκεκριμένα την Παρασκευή 15 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε στην πόλη της Δράμας η παρουσίαση του συλλογικού τόμου που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο iWrite και περιλαμβάνει συνολικά τα κείμενα 15 συγγραφέων. Η εκδήλωση έγινε υπό την αιγίδα της Δημοτικής Επιχείρησης Κοινωνικής Πολιτιστικής και Τουριστικής Ανάπτυξης του Δήμου Δράμας, με τον πρόεδρο της ΔΕΚΠΟΤΑ, Γιώργο Ψαρρά να απευθύνει χαιρετισμό, όπως και ο ιστορικός – εκδότης, Βαλάντης Ναγκολούδης, ενώ για το βιβλίο μίλησε η φιλόλογος-θεολόγος, Νίκη Δισλία.

Στιγμιότυπο από την παρουσίαση που έγινε στις 15/3 στη Δράμα

Το βιβλίο για τη Δράμα προστέθηκε σ’ έναν μακρύ κατάλογο ανάλογων εκδόσεων που έχουν προηγηθεί, με τις εκδόσεις iWrite να αναδεικνύουν γνώριμα μέρη απ’ όλη την Ελλάδα, μέσω των λογοτεχνικών διαγωνισμών που έχουν θεσμοθετήσει πολλά χρόνια τώρα και τη σειρά βιβλίων «Ιστορίες του τόπου μας» που κυκλοφορεί.
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με την ανακοίνωση των τριών πρώτων νικητών και την απονομή επαίνων σε όλους τους διακριθέντες. Το πρώτο βραβείο δόθηκε στον Δημήτρη Δικμάνη για το διήγημά του «Το ίδιο νόμισμα». Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ανατολή Φωτιάδου με «Το άσπρο κυριακάτικο φουστάνι», ενώ την τριάδα των νικητών του διαγωνισμού συμπλήρωσε ο συνεργάτης της «ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ», Χριστόφορος Σεμέργελης, για το διήγημά του «Βασίλισσα δίχως στέμμα».

Ρετρό φωτογραφία από τον πρώτο χαμένο τελικό της Δόξας απέναντι στον Ολυμπιακό Πειραιώς το 1954

Τιμητικοί έπαινοι για τη συμμετοχή τους στον τόμο δόθηκαν επίσης στους Τίμο Παπαδόπουλο / «Η ζωή στη γειτονιά», Μαρία Άγγου / «Η βόλτα της ζωής», Ευγενία Βογιατζή / «Η μετάλλαξη μιας εγκυκλοπαίδειας», Χρυσάνθη Δάινα / «Ό,τι ονειρεύτηκα είναι εδώ», Ειρήνη Δερμιτζάκη / «Από δω μέχρι τη Δράμα», Βασίλη Διακοβασίλη / «Θα είσαι πάντα εδώ», Μαρία Καμπάνταη / «Τελευταίος δρόμος», Πάνο Καμπίτση / «Τα καραβάκια της Αγίας Βαρβάρας», Παναγιώτα Καρακουλάχ / «Το ποτάμι και τα μυστικά του», Ηλία Καρπώνη / «Το μυστικό της Δράμας», Κατερίνα Κροτοπούλου / «Σαν τη Δράμα» και Δήμητρα Στεφανίδου / «Σ’ ευχαριστώ παππού».
***
πηγή Θεσσαλία

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Νίκος Ντακάκης - Η αδελφότητα των στεναγμών

Νίκος Ντακάκης

Η αδελφότητα των στεναγμών

Α Α ΛΙΒΑΝΗ

Ο Κώστας έμεινε να τον κοιτάζει αμίλητος. Του είχε κοπεί η λαλιά από την έκπληξη. Αυτός τον ήξερε για σοβαρό. Έμεινε για λίγο σκεπτικός και μετά τον κοίταξε φανερά απορημένος.

«Δεν πιστεύω», του είπε, «να με κουβάλησες άρον άρον από τα Χανιά μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, για να κουβεντιάσουμε για γυναικοδουλειές!»

Τον είδε όμως που συνέχιζε να είναι έτσι αναστατωμένος κι έκοψε την κουβέντα.

«Όχι, βρε Κώστα», τ’ απάντησε ο Αντώνης. «Ξέρω πόσο πνιγμένος είσαι αυτόν τον καιρό και δεν θα σε κουβαλούσα έτσι χωρίς σοβαρό λόγο. Αλλά δυστυχώς έχω μπλέξει. Έμπλεξα πριν από μερικούς μήνες με μια γυναίκα. Μη με ρωτήσεις σε παρακαλώ όνομα. Έτσι για πλάκα ξεκίνησα. Με ξέρεις τώρα εμένα, πότε είμαι εδώ και πότε εκεί».

Και βέβαια τον ήξερε καλά τον Αντώνη τον Κουταλά. Νέος, τριανταπεντάρης ήταν, ψηλός, όμορφος, επαγγελματίας. Όλες οι γυναίκες στη Χώρα τον καλόβλεπαν. Αλλά αυτός δεν είχε σκοπό να νοικοκυρευτεί. Του το είχε πει πολλές φορές ο Κώστας Αλεξίου «βρες μια καλή κοπέλα να παντρευτείς», του έλεγε, «πριν σε πάρουν τα χρόνια. Και πού είσαι; Εγώ κουμπάρος, έτσι;»

Χαμογελούσε τότε ο Αντώνης κι άλλαζε κουβέντα. Και τώρα του έλεγε πως είχε μπλέξει και μόνο ο ίδιος θα μπορούσε, λέει, να τον ξεμπλέξει!

«Μήπως ήρθε η ώρα;» τον ρώτησε.

«Για ποιο πράγμα;»

«Λέω, μήπως ήρθε η ώρα να νοικοκυρευτείς; Άμα είναι έτσι, να μου το πεις ν’ αρχίσω τις ετοιμασίες».

Ο Κώστας προσπαθούσε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα, για να κάνει τον Αντώνη να του ανοιχτεί.

«Όχι, βρε Κώστα, δεν είναι τέτοιο πράγμα. Τέλος πάντων, έμπλεξα με μια γυναίκα που δεν μπορώ να την παντρευτώ. Μη με ρωτάς, σε παρακαλώ, λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι, πως αυτή η γυναίκα είναι έγκυος και δεν ξέρω τι να κάνω. Γι’ αυτό θέλω τη βοήθειά σου».

Αυτό κι αν ήταν απ’ τ’ άγραφα! Σοβάρεψε απότομα ο Κώστας μόλις τ’ άκουσε και τον κοίταξε παραξενεμένος.

«Και γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις; Τα παιδιά είναι ευλογία, Αντώνη παιδί μου. Παντρέψου την, να τελειώνεις».

«Σου εξήγησα πως δεν μπορώ να την παντρευτώ. Πίστευα πως θα μπορούσα να την πείσω να ρίξει το παιδί, αλλά αυτή είναι σκληρό καρύδι. Την πήρα με το καλό, την έριξα στο φιλότιμο, της αγρίεψα, την απείλησα, τίποτα αυτή, εκεί. Θα το κρατήσει, λέει, το παιδί και σαν γεννηθεί, θα διαλαλήσει σ’ όλη τη Χώρα πως είναι δικό μου. Θέλει να με εκβιάσει, Κώστα, να με κάνει ρεζίλι. Θέλει να μάθουν όλοι, λέει, τι άνθρωπος είμαι. Γι’ αυτό και θα το κρατήσει, λέει, το παιδί και σαν μεγαλώσει, θα φροντίσει να με γνωρίσει. Μπαμπά θα με φωνάζει μπροστά σ’ όλον τον κόσμο. Θα με καταστρέψει σου λέω. Γι’ αυτό ζητώ τη βοήθειά σου».

«Κι εγώ, τι μπορώ να κάνω;»

«Ξέρω πως είσαι φίλος μου. Ο ίδιος μου έχεις πει πως είσαι φίλος και με τον μαιευτήρα τον Γαλάνη. Αυτός όλο και κάτι θα μπορεί να κάνει. Ας της πει πως είναι άρρωστη και πρέπει να βγάλει το παιδί. Ας της πει ό,τι θέλει. Εν ανάγκη, ας τη ναρκώσει κι ας το βγάλει παρά τη θέλησή της. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω, Κώστα μου, τα έχω χαμένα».

Ο Κώστας Αλεξίου δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Όλα τα περίμενε, αλλά όχι αυτό. Άλλαξε δέκα χρώματα μέχρι να τα καταφέρει ν’ αρθρώσει μια λέξη.

«Άκουσε, Αντώνη», του είπε στο τέλος. «Καθαρές κουβέντες. Ξέρεις πόσο πολύ σ’ αγαπώ. Καλύτερα κι από αδελφό μου σ’ έχω, αλλά, δυστυχώς, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Αν δεν συμφωνήσει η ίδια, δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Καταλαβαίνεις τι μου ζητάς; Κανείς δεν πρόκειται να δεχτεί να κάνει τέτοιο πράγμα. Θα πάμε όλοι στη φυλακή, το καταλαβαίνεις; Άφησέ με λίγο να το σκεφτώ καλύτερα και θα δω τι λύση μπορεί να βρεθεί».

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2007

ΕΛΕΥΘΕΡΗ η μάννα από χθες!



Από χθες τ’ απόγευμα Τετάρτη 14 Νοέμβρη 2007 και ώρα 6μ.μ. το βιβλίο «Γράμμα στη μάννα… με δύο ν» καθώς και τα πνευματικά δικαιώματά του, είναι «ΕΛΕΥΘΕΡΑ»!

Μαζί τους κι εγώ!

Κάποια προβλήματα προκύπτουν σ’ αυτή τη ζωή -μάλλον- γιατί πρέπει, γι’ αυτό και λύνονται μόνα τους, εκεί που εσύ βλέπεις αδιέξοδο…

Μάιο του 2006 βγήκε η τρίτη έκδοση αυτού του βιβλίου(τις προηγούμενες δύο τις έβγαλα μόνη μου) απ’ τις εκδόσεις ΚΑΛΥΔΩΝ, του κ. Λευτέρη Καπώνη, απ’ την Αθήνα και η συγκίνηση και η χαρά μου, τότε, ήταν μεγάλη. Την μάννα θα την μάθαιναν και πέρα απ’ τα δικά μου «χωρικά ύδατα» και την ευκαιρία της ζωής μου, μου την έδινε

αυτός ο άνθρωπος, Αυτός:

Συγγραφέας:

http://www.livanis.gr/ViewAuthors.aspx?ValueId=29704

Σεναριογράφος: http://www.senariografoi.gr/script.php?l=gr&p=membersDetails&member=27

Ήταν μεγάλη τύχη…

Αυτή η τύχη όμως, κράτησε πολύ λίγο, γιατί δεν είχα υπολογίσει ότι τα άλλα ταλέντα του κυρίου Λευτέρη (και είναι και πολλά!) θα του έκλεβαν χρόνο και τα βιβλία μου (όχι μόνο τα δικά μου, αλλά και άλλων νέων συγγραφέων) θα έμεναν στην αποθήκη…

Δεκαοχτώ ολόκληρους μήνες έκανε υπομονή η Μάννα, για να πάρει τα δώρα της (δωρεές στη μνήμη της, μέσω των βιβλίων - οι παλιότεροι ξέρουν), άλλο τόσους μήνες υπομονή έκανα κι εγώ.

Πονούσε πολύ…

Μέχρι χθες. Συναντηθήκαμε και μ’ ένα «χαρτί», χαμόγελα και ευχές, μας ελευθέρωσε!Ένας άνθρωπος της τέχνης, όπως είναι ο κύριος Λευτέρης, κλείνει τον εκδοτικό του οίκο και δε θα μπορούσε με τίποτα να πολτοποιήσει τα όνειρα, τις σκέψεις και τις ζωές τόσων ανθρώπων!

Ευχαριστώ από καρδιάς, κύριε Λευτέρη!Εύχομαι κάθε ευτυχία και επιτυχία στη ζωή σας και στην καριέρα σας!Κι αν με τις εκδόσεις δεν τα καταφέρατε όσο θα θέλατε, δεν πειράζει!«Πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη… δε χωράνε!» Έτσι δεν λένε; Άλλωστε, εκδότες υπάρχουν τόσοι πολλοί! Από καλούς συγγραφείς και σεναριογράφους πάσχουμε.

Σύντομα τα υπόλοιπα βιβλία θα είναι στα χέρια μου. Έτσι το ‘θελε απ’ την αρχή η μάννα. Τα βιβλία της μόνο να χαρίζονται!Γιατί η μάννα με δύο ν, δεν υπήρξε, ούτε για να πουληθεί, ούτε για να αγοραστεί, αλλά για έναν άλλο ιερό σκοπό κι όπως φαίνεται, θα τον πετύχει φέτος!

Η περιπέτεια αυτού του βιβλίου είναι μεγάλη κι αν είμαι καλά, κάποτε θα την γράψω.
Ναι, εκείνο το βιβλίο, όπως και οποιοδήποτε άλλο καινούργιο.... θα «πουλιέται» και θα το βρίσκετε εύκολα.

Πλησιάζουν τα «δώρα» της και είμαι συγκινημένη με τις εξελίξεις.

Μερικές φορές η ζωή γράφει τα καλύτερα σενάρια!

Μπορεί τα υπόλοιπα προβλήματα με τις κορύνες κ.λ.π να συνεχίζονται, μα κέρδισα μια «μάχη» και πήρα δυνάμεις για τον «πόλεμο», αυτόν που λέγεται ζωή και επιβίωση.

http://katerinastamatioupap.blogspot.com/

Σάββατο 11 Αυγούστου 2007

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΚΔΟΤΗΣ!

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΚΔΟΤΗΣ, που:

Να στηρίζει τους συγγραφείς του

Να αγαπάει τα βιβλία

Να ασχολείται με την διακίνηση

Να μην απαιτεί παρουσιάσεις σε βιβλιοπωλεία, συνεντεύξεις και εμφανίσεις σε T.V κ.λ.π.

Να πληρώνει

Να εκδίδει με ψευδόνυμο

Να αντέχει αλήθειες

Να έχει καλούς δικηγόρους να στηρίζουν τα βιβλία του

Αυτά τα λίγα!

Υπάρχει κανείς;